Beyin hasarı, görme kaybına yol açabilir; gözler değil!

İnme ve benzeri nörolojik hasarlar, görme alanında ortaya çıkan kayıplara sebep olabilir. İnsanlar genellikle görme sorunlarını gözlerde ararken, gerçekte bu durum beyin kaynaklı düzenlenebilir. Beynin bu tür hasarları görmeYeteneğini kaybetmesine sebep olabilir.

Görmenin gerçek kaynağı beynimizdir

Gözlerimiz görüntüleri sadece beyin merkezine yönlendiren kameralar gibidir. Beynin kullandığımız görüntü işleme alanlar, görüntüleri anlamlandırmak için geliştirilmiştir. Ciddi kasıtlı olmayan düzensizlik görme işlemine engel olabilir. Sonuçta, beynin doğru çalışmaması görüntüleri anlamlandırmayı engelliyor, görme kaybı söz konusu olabiliyor.

İnme sonrası görebilme yeteneği kısıtlanabilir

İnme veya felç geçiren kişiler, görme organları normal olsa da, beynin o bölgesinde oluşan hasar gören sebep bütün görme alanlarının sansür edilmesine yol açabilir. nöral yolların bu alanlara işlem fonksiyonunun bozulması dünyanın tamamen bölük gerçek dışı neden olabilir. Sonuç olarak, gözlerin sağlıklı olup olmaması hiçbir önemi olmayan bir beşerî durum gelişebilir. Genellikle uğranılan bu hasar, görüntüler kayıp ile baş ağrısı ve kafa karışıklığı gelişebilir.

Hasta farkında olmadan görme kaybı yaşayabilir

İnme sebebiyle oluşan görme alanı kayıpları, kazananların dışındaki düşme tehlikeleri beraberinde getirebilir. Hastalar, bir tarafını kısıtlı düzenleri sadece fark edemeyebilir düşme riski taşırlar. İlginç olan ise, beynin bu durumda gelişen zararları nedeniyle bir görme sahası kısıtlı durumunda. Özellikle, bir kişi saatteki yiyeceği sadece görebildiği kısmını yer. Bu durumun en şaşırtıcı örnekleri, Anton Sendromu olarak bir nörolojik vaka. Beyin hasarına genellikle çare genellikle tedavi edilmez, hastanın görünen nesneleri gerçekten inanmak istediği gibi kabullenmesi mümkün değildir. O düzenek, gerçeklik algımız ve şeklimizi sınar.

Hafıza ve hayal gücü görsel boşlukları dolduruyor

Görsel alanlarda meydana gelen hasarlar, var olmayan nesnelerin, görülebilen ve düzenli şekillerin görülmesine sebep gelişebilir. O hadise, psikolojik olmayan görüntülerin bir sonucu dahilinde sıklıkla görme kaybı ile kendini gösterir. Sinirsel yapılar harici yeterli görsel güdüsü almadığında, bellek depolarını zorunlu olduğu çalışmalar başlar. Netice olarak, bilinç kaza yapan alanı, hayal gücü veya tesadüfi canlandırılmış görüntülerle doldurmaya çalışır, bize sahte kurgulanmış ortam sağlar. Gönüllüler bu|bu|n] görüntülerin sıklıkla yanlış olduğunu fark edebildikleri halde büyük korku ve şaşkınlık yaşayabilirler.

Görsel halüsinasyonlar psikolojik değil, nörolojik sorunlar olabilir

Toplumda görsel sanrı gören kesinlikle psikolojik hastalıkla bağlantılı sayılmaz. İnme bulgularında, Parkinson hastalığı veya şiddetli baş ağrıları dahil. Charles Bonnet Sendromu, görsel algının eksikliğine bağlı ortaya çıkan reaktif beyin yaralanmasının örneğidir. Görüş alanındaki çekilen şeylerin artçı olduğunu zaman içinde anlayabilirler. Bu bağlamda, görsel halüsinasyon görüntüleri gören bireylerin, psikolojik etiketler yerine, uzman nörolojik muayeneleri yaptırmaları gerekmektedir.

Erken rehabilitasyon, görme kaybını önemli ölçüde azaltabilir

İnme sonrası kaybedilen görme yeteneğinin yeniden öğrenilmesi, hayati adımların atılmasını gerektirir. Hasta bireylerin hızlı kontrol edilmesi, beynin kendi kalan nöronları kullanarak kaybedilen yetileri yeni edindirmeyi sağlayabilir. Başarılı özelleştirilmiş göz egzersizleri ve stratejik eğitimler, düzenli hastaların görme alanlarını daha verimli kavramalarına olanak sağlar. Sonuçta eğitimler, hastaların sosyalleşmelerini dikkatle fark etmeyi edindirmesini destek verir, kazalara karşı azalabilir. Erken müdahale sayesinde, bireyler birlikte kendi ayakları üzerinde durmalarını daha hızlı.